بخوانید ای آفتابگردان های کربلایی

به نام خداوند آیینه ها

سربرمی گردانم از شبانه های بی ستاره ی دنیا

از خوابهای سنگین بی فرشته...

از کلمات بی رمق و فرسوده

سربرمی گردانم از این همه جاده ی سرگردان که مثل زنجیر به دست و پای زمین پیچیده اند و راههایی که به بیراهه می رسند..

بر می گردم و پناه می برم به فواره های نور...

به آیینه هایی که مرا به خودم نشان می دهند و لبخندهای گمشده ام را از خاک پس می گیرند.

ای صاحبان حنجره ی آسمانی... ای آفتابگردان های عاشورا

صدا بزنید مرا به زبان روشنایی با این همه واژه ی سوگوار کفن پوش.

صدا بزنید مرا به لهجه ی غریبانه ی فرات...

دلم به مرتیه خوانی تان عادت دارد... منتظرم تا مشتی نور بپاشید بر روح گرد و خاک گرفته ام .

بخوانید تا تمام سنگها خون گریه کنند .بخوانید تا باز هم دلم به زبان اشک به عشق اعتراف کند.

بخوانید و حکمت کربلا را برای دل ابری ام معنا کنید.

نوشته ی :سعیده اصلاحی

آغاز محرم الحرام - 10/7/95